Seobe

Čovjek po svojoj prirodi stvari ima želju da sazna sve o nepoznatom, bilo da se radi o Kosmosu, prirodnim pojavama i fenomenima, ali i o društvenim događajima koji se odvijaju pred njegovim očima. Ta želja bi se mogla nazvati „težnja ka predvidljivim“, jer spoznaja nečeg što tek dolazi uspokojava ljudsko biće i oslobađa ga neprijatnog osjećaja strepnje.

Dobar dio svijeta danas posmatra dramatičnu migraciju stanovništva sa Bliskog Istoka ka Evropi. Hiljade sekvenci, situacija, slika, snimaka, intervjua, analiza kruži nevidljivom medijskom džunglom i ljudi pokušavaju shvatiti šta se dešava. I onda imamo pozicioniranje na raznim stranama od kojih su (na sreću) dominirajući oni koji pokazuju saosjećanje prema hiljadama beskućnika koji dolaze iz nekog drugog svijeta u Evropu, zatim onih koji vide opasnost od masovnog dolaska nekog naroda sa kojim nikad kulturološki nije bio u kontaktu i vodeći se tim osjećajem izražavaju strah, a takodje postoje i oni koji samo iz svojih razloga izražavaju mržnju prema svakom različitom čovjeku, vodeći se valjda uvjerenjem da taj neko sa strane ne smije uopšte biti u njegovoj blizini.

Postoje i oni koji bi se nazvali „posmatrači“ bez stava, zatim „nezainteresovani“, i tako dalje.

Ja bih sebe nedvosmisleno svrstao u prvu pomenutu skupinu i tipičnog primjerka koji želi da zna šta se dešava ovog trenutka dok hiljade i hiljade ljudi dolaze. Pa da pokušam dokučiti…

Rat u Siriji je nedvosmisleno surova bitka između više frakcija koje su zapale u jednu šahovsku pat situaciju, kad nijedna ne može da savlada one druge, ali i čvrsto drži svoju poziciju. Izvještači u medijima nam obično ispiraju mozak da se tu radi o borbi ideologija što vjerskih, što političkih na tom dijelu svijeta. Međutim, obični ljudi širom svijeta pretpostavljaju da se radi o geostrateškoj borbi dvije dobro poznate supersile koje vladaju planetom, što bi u neku ruku i moglo da bude tačno. Oko prevlasti na tom prostoru su zainteresovana isključivo ta dva moćna „igrača“, podržani svojim satelitima državama saveznicama.

Ako posmatramo ratove i regionalne sukobe poslije Drugog svjetskog rata vidjećemo da ih je bilo uvijek počevši od Bliskog i Srednjeg Istoka, Dalekog Istoka, sukoba u Africi, revolucija u Južnoj Americi. Takodje, te sukobe su pratile velike migracije i preseljenje stanovništva uključujući i sukob na Balkanu u bivšoj Jugoslaviji. Bez obzira na sve strahote nekako je ipak preovladavao osjećaj da nije izgubljena kontrola nad situacijom u zemljama koje okružuju te sukobe.

Danas se zahvaljujući brzini protoka informacija stiče utisak jednog nekontrolisanog haosa koji se proteže linijom Sirija – Balkan- Srednja Evropa, mada ne mislim da je uopšte tako. Matematički gledano, odnos 300 i više miliona Evropljana naspram pridošlica iz Azije (kažu i Afrike) kojih je 200 ili 300 hiljada, pa neka ih bude i višestruko više, ne znači mi kao remetilačka „bomba“ koja bi mogla poremetiti evropske tokove ili tekovine, kako god da se uzme. Više mi liči na kolektivni egoizam država Evrope koje ne mogu da se dogovore o osnovnoj ljudskoj vrijednosti – humanizmu, tj. kako će  i koliko svako od njih preuzeti tereta da pomogne nesrećnicima koji su napustili svoje kuće i uputili se u neki novi život hiljadama kilometara dalje.

Druga važna stvar o kojoj se malo govori, ili možda govori ali se sklanja u stranu činjenica da je uzrok migracija ovog obima žestok potres kapitalizma kao poretka. U glavama ljudi se obično na pomen kapitalizma pomisli na novac ili na velike kontrolisane količine novca, a zaboravlja se da je rat takodje posljedica kapitalizma kao i fakat da je rat i biznis, odnosno stvar bez koje kapitalizam ne bi postojao.

Pojednostavljeno receno, sve te frakcije tamo negdje na Bliskom Istoku, vlade ili militantne organizacije su „biznis projekti“ investitora što sa Zapada, što sa Istoka, i da je taj rat za teritorije svojevrsno osvajanje trzista. Malo je čudovišno nazvati ratove ekonomskim kategorijama, ali oni to zaista jesu i svijetu kakav je danas.

Neko ko dubinski istražuje društvene fenomene mogao bi da uoči neke faze: prvo globalizacija i multikulturalizam, pa velika svjetska ekonomska kriza, onda eksplozija sukoba, ratova i revolucija, pa do sadašnjih masovnih seoba i migracija. Pitanje je – šta je sledeće?

Ono u čemu bih volio da  potpuno griješim je osjećanje ili utisak da se radi o planiranom i potpunom raščišćavanju tog prostora od civila, gdje će ostati samo vojske kao na nekom zamišljenom poligonu gdje će se odigrati Velika Bitka, kao u srednjevjekovnim sukobima ili onim kasnijim o kojima smo učili u istoriji. Ova bi po obimu trebala nadmašiti sve one druge o kojima smo učili, i po zastrašujućim razmjerama destrukcije i razaranja i konačnoj prevlasti jedne sile naspram druge.

To je ono kao kad u masi počne tuča najjačih. Odjednom se stvori gužva i otvori čist prostor, zamišljeni ring odakle nema izlaska do konačnog poraza onog drugog.

Advertisements
| Ostavite komentar

Kretanje članaka

Vaš komentar :

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

Blog na WordPress.com.